Opinie: Opel Antwerpen - Wohin mit die arbeit - Opel als transitie en innovatie-instelling

Inbev, UCB, Opel Antwerpen, Bekaert. Wat hebben ze gemeen? Ze hebben gemeen dat het allen draait om winstgevende productiefabrieken, die scherp wilden besparen op de jobkosten. Niet dat de jobkosten de zwaarste kost is. Met de extra bonus dat de Inbev top zou krijgen, kon je hetzelfde aantal werknemers nog 75 jaar laten werken bij het bedrijf. De CEO van Bekaert heeft de prijs van manager van het jaar gekregen, terwijl hij een winstgevende bedrijfsite in Hemiksem sloot. Er is een pervers spel aan de gang in de geglobaliseerde wereld, waar er een nieuwe zichzelf bedienende elite is ontstaan. Waar korte termijn resultaten gekoppeld worden aan massa bonussen, de CEO de grote onbelaste aandeelhouder wordt en waar met arbeiders wordt omgesprongen als een te schrappen productiekost. Niet als een essentieel onderdeel van het kenniskapitaal van het bedrijf.

Je hoort ook vaak zeggen dat de loonkost hier zo hoog is. Dat is zogezegd de reden, waarom men arbeid massaal aan het dumpen is. Toch best vreemd te noemen, dat net wanneer de loonspanning met de buurlanden door de crisis zo goed als onbestaande wordt, dat net nu de meeste ontslagen vallen. Loonkost is al lang geen issue meer sinds onze lonen zijn vastgeënt op deze van onze buurlanden. Waar het nu om draait, is dat we essentiële sleutelsectoren - zoals onze farmaceutische, energie- en banksector - uitverkopen aan het buitenland. We worden minder sterk en minder rigide als economie. Neem daarbij nog een overheid, dat ons imago in het buitenland onherroepelijke schade berokkent. Daar is Leterme, heel de NVA en de Franstalige FDF persoonlijk voor verantwoordelijk te noemen. De hele hetze rond het symbooldossier van BHV en de communautaire salvage-propaganda heeft ons een rommelig landje gemaakt. Werk en economische bedrijvigheid hangt van meer af dan het wat verdelen van bevoegdheidjes. Het hangt onder andere af van wettelijke en politieke stabiliteit van een land. Een land - waar fiscale en andere maatregelen - jaar na jaar verandert zonder enig debat met de sociale partners en waar communautair gebraggel politici ontslaat van hun ware socio-economische verantwoordelijkheid, maakt ons land ongeloofwaardig. Politieke stabiliteit, investeren in innovatie en een sterke supra-Europese fiscaliteit zouden onze doelstellingen moeten zijn. Het maakt Vlaanderen en Europa als geheel sterker en meer rigide.

Terug naar Opel Antwerpen. Afgelopen jaar in het hoogtij van de crisis, was Opel Antwerpen nog goed voor 3 miljoen euro winst. Ze hielp daarnaast nog eens 30 miljoen euro aan schulden in andere productiefabrieken aan te zuiveren. 30 miljoen dat niet geïnvesteerd werd in België. Wat moet België nog doen om aantrekkelijk te blijven? We zijn efficiënt, ze maken hier winst? Het probleem zit in de geopolitieke strategie van GM. Het was gewoon een gelddrainage zoals in al onze sleutelsectoren, omdat ze al lang van plan waren het te sluiten. Was het omdat Opel Antwerpen te hoge loonkost heeft? Was het omdat het een verlieslatend bedrijf was? Nee. Opel Antwerpen is het slachtoffer geworden van een GM-top zijn waanzin en onkunde. Het GM-beleid van de afgelopen jaren was op vlak van kredieten een ware ramp. GM bleek niet solvabel te zijn en ging bij alle overheden aankloppen. Saab en Opel op de markt gooien was een onderdeel van die strategie. Peilen naar de prostituerende welwillendheid van de verschillende landen, wat ze in tijden van crisis over hebben voor het redden van zo veel jobs. De GM-top is zelf in grote gebreke door zijn onkunde en sleurt nu gans de wereld mee in zijn Amerikaans economisch graf. Wij in Europa betalen nu de prijs voor de financiële rodeomentaliteit van de USA. Wij vullen met ons verlies aan jobs het gat dat de Amerikanen hebben geslagen in hun begroting. Europa moet dus dringend ballen aan zijn lijf krijgen. De verantwoordelijken ter verantwoording roepen. Nick Reilly en co een no paseran geven!

De vraag, die we ons moeten stellen is, heeft Opel Antwerpen nog een toekomst? Het antwoord is simpel, maar complex: ja. België staat op vlak van de innovatieve auto-industrie een paar jaar achter op de buurlanden. Een Flanders' Drive om het innovatieve karakter van deze tak te bewerkstelligen, was slechts een druppel op een hete plaat. Op vlak van de elektrische wagen zijn we de boot aan het missen. Minister van innovatie Ingrid Lieten beseft dit en zet deze topic hoog op haar agenda. En terecht. De verantwoordelijkheid, die ze draagt, is onmetelijk groot. De ruwe assemblagefabrieken - hoe winstgevend ook - zullen deels doch niet volledig verdwijnen. Om het werkbehoud en de sector rendabel te houden, moet er dringend overgegaan worden naar een transitiemodel en een differentiatie van onze automobielindustrie. Daar ligt de potentiële toekomstige rol voor Opel Antwerpen, indien GM Opel definitief hier sluit. Het aanwezige kenniskapitaal van de werknemers, de hoogwaardige zeer efficiënte assemblagelijnen mogen niet verdwijnen. Eens de economie weer aantrekt, betaalt de fabriek zichzelf terug.

Het meerjarenplan bestaat uit drie pijlers:
1) Verdere productie van het huidige Opel model (tijdelijk)
2) Op zoek gaan naar nieuwe te produceren modellen (basisdoel)
3) Opel Antwerpen als transitie en innovatie-instelling (einddoel)

Opel Antwerpen moet dus een draaischijf worden voor de transitie en onderzoek naar elektrische wagens, elektrische en hybride motoren en gerelateerde autotechnologie. Een semipubliek karakter maakt dit mogelijk om in samenwerking met de betrokken industrieën onze automobielsector in de 21ste eeuw te loodsen. Betrokken industrieën zijn sowieso de chemie-, de assemblage- en de elektronica-industrie. Het zorgt voor een kruisbestuiving, die deze industrieën in Vlaanderen extra zuurstof gaat geven. Zo worden niet alleen de jobs bij Opel Antwerpen en toeleveringsbedrijven veilig gesteld, maar ook tal van andere betrokken sectoren en kennisinstellingen. De 500 miljoen euro - die de Vlaamse regering ter beschikking stelt - moet hier dus heen gaan. Door te investeren in een dergelijke centrale innovatie-instelling, investeren we in de toekomst. In duurzame wagens, maar ook in duurzaam jobbehoud. Vlaanderen moet durven dromen én doen.

Voor de economische realisatievorm kunnen we gaan kijken naar wat Nederland in 1991 heeft gedaan met de Volvo assemblagefabriek in Born. Daar zat de fabriek in eenzelfde schuitje als Opel Antwerpen vandaag, met het verschil dat Opel Antwerpen winstgevend is. De Nederlandse staat heeft toen in samenwerking met Mitsubishi en Volvo een joint venture aangegaan en er een algemene assemblagefabriek van gemaakt. Nu maken ze nog steeds modellen voor Mitsubishi, Citroën en Peugeot. Opel Antwerpen moet gezien worden in eenzelfde structuur, maar geënt op de transitiedoelstelling. De samenwerkingsonderhandelingen moet dus gebeuren met welbepaalde kennisbedrijven.

Vlaanderen, geen tijd om te verspillen dus! Als we samenwerken, dan kan het.

Opel Antwerpen op socialistische, innovatieve en groene wijze

Gegaard in lange onzekerheid bij Opel Antwerpen gebeurde twee weken geleden het summum van agressieve bestuurlijke beslissingen van het überkapitalisme. GM – het Amerikaanse moederbedrijf van Opel Antwerpen – stuurt iedereen terug naar af. Maandenlange onderhandelingen, het opstellen van bedrijfsplannen en evenwichtige gesprekken tussen de vakbonden van de verschillende landen en nieuwe potentiële overnemers werden getorpedeerd door één beslissing: “Wij verkopen niet”.

Het is ongehoord met welke dedaine houding de GM top de Europese fabrieken, regeringen en vakbonden behandelt. Het haalt zijn neus op voor de staatssteun als - we hebben ze niet nodig - kruimels. Iedereen weet wel dat het gewoon een strategie is om opnieuw met de verschillende regeringen te onderhandelen om de steun zelf binnen te rijven op GM’s voorwaarden. De steun van Vlaanderen – 500 miljoen euro – is de aankoopprijs van de volledige fabriek. Dat zijn allesbehalve kruimels. Voor 500 miljoen euro is het ONZE fabriek.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om een nieuw plan te lanceren om de werkgelegenheid in alle Opelfabrieken in Europa te behouden en dit de combineren aan de essentiële toekomst: de elektrische wagen:

1. De Opel fabriek in Antwerpen moet worden aangekocht door de overheid in de vorm van een joint venture, eventueel met GM, Magna én zeker met Reva en dienst doen als zéér productieve assemblagefabriek voor verschillende modellen, zoals het beloofde Opelmodel. In 1991 heeft de Nederlandse staat dit mét succes toegepast voor een Volvo fabriek in Born, dat toen in een soortgelijke situatie zat en met sluiting bedreigd was. Nog steeds is Nedcar een assemblagefabriek voor o.a. Mitsubishi, Citroën en Peugeot modellen.

2. Reva – een producent van elektrische wagens in India - is de koploper in de wereld wat de verkoop, ontwikkeling en technologie betreft voor elektrische wagens. Hun afzet in Europa is nog redelijk beperkt, maar dit kan op deze manier gestimuleerd worden. Reva zou in dit scenario zijn nieuw model voor de Europese markt kunnen produceren in de assemblagefabriek van Opel Antwerpen. Het laatste model van Reva kan maar liefst opgeladen worden in amper 1 uur, heeft een bereik van bijna 200 km, een energiekost van slechts 0,008 $/km (!) en haalt snelheden tot 120 km per uur. Samen met de Vlaamse kennisinstellingen en toeleveringsindustrie zal gestart kunnen worden met het ontwikkelen van nieuwe modellen, die meer op Europese maat zijn. De elektrische gecommercialiseerde wagen geproduceerd in Opel Antwerpen!

3. Er moet werk worden gemaakt van publieke 3-fase aansluitingen, die de batterijen van elektrische wagens kan opladen. Vlaanderen staat hier ver achter op de buurlanden.

4. Het is niet nodig om één Opelfabriek in Europa te sluiten. Elk plan, dat één fabriek in Europa sluit, moet verworpen worden. Een slecht management van de GM-top mag niet ten koste gaan van de werknemers. Er zijn voldoende alternatieven om de wereldcrisis door te komen.

Men dient dan ook aan te dringen bij minister voor Innovatie Ingrid Lieten en de minister-president Kris Peeters aan om onze voorstellen in overweging te nemen. Zo behouden we massa’s aan jobs, kunnen we onze CO2 uitstoot drastisch verlagen en investeren we in de economie van de toekomst! Laat ons land technologisch niet meer achterop huppelen. Laat ons dé trendsetter van Europa zijn en de eerste massaproductie hebben van de europese Elektrocar!

Red de Postbode!

Animotto: Red de Postbode

Op het programma zaterdag 28 november staat Animotto Red de Postbode. Eind 2008 heeft Animo een inleidende Animotto de Post georganiseerd met sprekers uit de sector. Animo gaat nu verder met het uitwerken van een standpunt aan de hand van inleidende sprekers en het uitdenken van acties.

Sociale dumping door precaire jobstatuten

De Post wordt echter steeds actueler omdat het werk en de arbeiderstatuten van meer dan 34000 arbeiders en bedienden in het gedrang komt onder de mom van de vrije markt. Zo kondigde CEO Thys nog aan om voltijdse werkequivalenten te vervangen door 8000 halftijdse wijkpostbodes (1), die moeten werken tegen uurlonen, die 20% lager liggen dan de lonen van de gewone postbodes (2). Er zijn grenzen aan de vrije markt en dat zijn wel degelijk die sociale minimumstandaarden. Zien we ons onderwijs bv. al geliberaliseerd? Beeld je in, dat van de ene dag op de andere Pascal Smet verkondigde dat hij 4000 voltijdse leerkrachten gaat vervangen door 8000 halftijdsen!

Betere dienstverlening en prijzen?

Zijn alle soorten postdiensten te liberaliseren, of is er zoiets als een noodzakelijke basispostvoorziening essentieel om uw economie en sociale voorzieningen te laten draaien? Als we bv. kijken naar de British Mail, het Britse postbedrijf dat op het rand van het failliet staat door de liberalisering, waar de arbeidsvoorwaarden totaal uitgehold zijn. Of de Zweedse retail, waar er nog amper postkantoren zijn. Waar is het nu effectief verbeterd? Zowel de dienstverlening als de prijs? De postzegel is bijna nergens goedkoper geworden, tenzij voor de industriële consument. Dat is als het onderwijs met de beste professoren enkel toegankelijk is voor diegene met de dikste geldbeugel.

Economische relevantie van de Post

In 2011 gaat de markt volledig opengegooid worden voor de postbedeling in Europa. België heeft buiten de post onder de 50 gram, dit ook reeds volledig geliberaliseerd. De postmarkt is economisch een heel belangrijke sector voor ons land. Momenteel zijn er nog 34000 postmedewerkers aan de slag en vertegenwoordigen ze in de eerste helft van 2009 nog een omzet van 1,1 miljard (3). Het is een sector met enorme economische return qua werkgelegendheid, waar in 2008 per 73790€ omzet (4), maar liefst 1 volle baanequivalent werd gecreëerd. Het is met andere woorden één van de sectoren bij uitstek waar het ware kapitaal de werknemers zelf zijn.

Animotto denktank “Red de Postbode”

Om alle problemen volgend uit de liberalisering goed te bediscussiëren, te voorkomen en onze Postbode te redden, organiseert Animo Nationaal dus een Animotto denktank, waar het Animo standpunt uitgewerkt zal worden én acties voorbereid in samenwerking met de ervaringsdeskundigen uit het veld.

Inleidende sprekers:
Walter Van Wolputte - PR-man van de Post
Isabel Dhondt - Facteur
Cornelia Berger - Europese Vakbond voor de Postsector
Jef De Doncker - Sectorsecretaris de Post bij het ACOD
David Geerts - SP.a Kamerlid
Bart Van Malderen - SP.a Vlaams Parlementslid
Ben Van De Walle - Postmedewerker in de retail

Waar: SP.a hoofdkwartier Speldenstraat 1 in Gent, op 10 minuten wandelen van station Gent Dampoort.

Wanneer: zaterdag 28 november om 13u.

Hoe inschrijven: wil je actief het standpunt voorbereiden en acties uitwerken mail bartwolput@gmail.com. Inschrijven enkel voor de Animotto kan op info@animoweb.be.

Bronnen
(1) http://www.trends.be/nl/economie/bedrijven/4-222-55371/de-post-kan-niet-zonder-wijkpostbodes.html
(2) http://www.tijd.be/nieuws/ondernemingen_diensten/-Wijkpostbodes_nodig_om_te_overleven-.8237868-431.art
(3) http://www.depost.be
(4) http://www.post.be/site/nl/postgroup/prestations/annual_reports/index.html

Animo nieuw bestuur 2009-2011

Wat ik wil doen voor Animo komende twee jaar:

- Verder financiële en organisatorische ruimte geven voor lokale initiatieven en tendensen op nationaal niveau zoals Domino – de ecologische werkgroep van Animo, die ik mee helpen opstarten heb en nu gedragen wordt door Seppe De Blust, Jeroen Schoenmakers, Bram Dhooghe, Ben Segers, Zander Vliegen, jij? Een volgende werkgroep, dat ik mee zal oprichten, zal het Vergrijzingscomité zijn: zorgen dat onze sociale zekerheid volledig behouden blijft, noopt ons tot oplossingen te zoeken. De rechtervleugel wil in de SZ simpelweg de hakbijl in plaatsen, no pasaran! In de werkgroep hebben zich reeds geëngageerd: Brenda Lioris, Thomas Van Bellingen, Nick Resmann, Brecht Van Coillie, Stijn De Bock, jij? Ook Jong ABVV, MJS en MJA zullen uitgenodigd worden om mee te zoeken naar oplossingen. Dit leidt vervolgens tot een nationale vergrijzingcampagne, georganiseerd samen met lokaal en de linkse jongerenbewegingen, die allen hun verantwoordelijkheid moeten opnemen.

- De Ram Sabam campagne verder zetten: het is nog lang niet voorbij. Er moet een uitgebreid dossier opgesteld worden voor het opvoeren van de politieke druk (gehaalde pers, standpunten, getuigenissen, oplossingen, handtekeningen). Daarnaast werken we aan een workshop voor lokale jeugdverenigingen, die via Animo lokaal aangeschreven kunnen worden. Promotie van Creative Commons is ook een volgende onderdeel. Als laatste blijven CC feestjes voor Animo een must! Deze organisatie gebeurt in samenwerking met lokaal: Tom Leers, Mich De Winter, Karel Ghysel, Annemie Van Riel, ABVV Vlaams Brabant, jij?

- Een campagne voor het voorkomen van het sociale bloedbad van de liberalisering van de Post. Met meer dan 30000 werknemers is het één van de grootste winstgevende bedrijven van de Belgische staat. Dit liberaliseren op kap van de werknemers is waanzin. Wil je meehelpen? Zeker welkom: mail bartwolput@gmail.com

- Campagne gratis eerstelijnsgezondheidszorg: met de optimalisatie van de gezondheids-werking is dit mogelijk zonder dat een verhoging van de kosten van de sociale zekerheid nodig is. De weg om op te gaan is een écht KIWI-model, het stimuleren van WijkGezondheidsCentra, tweedelijnsgezondheidszorg pas na doorverwijzen,... Dit kan als onderdeel van het vergrijzingscomité.

- Kort op de bal spelen op de actualiteit vanuit Animo nationaal, via een actualiteitscommissie en duidelijke integratie van de verschillende werkgroepen hierin. We moeten een duidelijk tegengewicht geven aan Jong Rechts in de media

- Animo Curieus: een informatiepunt voor het organiseren van socio-culturele activiteiten: welke verzekeringen moet ik afsluiten? Wat moet ik aanvragen? Hoe kan ik Sabam ontlopen? Workshop Ram Sabam. Hoe kan ik best startgeld inzamelen? Wat organiseer ik best? Voorbeeld quizzen? Een gedrukte drie maandelijkse activiteitenagenda met nationale en lokale activiteiten. Daarnaast het organiseren van teambuildings en netwerkactiviteiten (kan ook bv. ter ondersteuning van een lokale activiteit): rode cantus, paintball, sportdagen,...

- Provinciale werkingen zijn zo essentieel om een goede doorstroom te hebben van informatie en input van lokaal nationaal en vice versa. Daarnaast is dit goed te koppelen aan tal van workshops. Het is ook een netwerkmoment voor de lokale leden én afdelingen met een beperkt aantal bestuursleden komen zo aan hun trekken. Dit moet uiteraard orga nisch groeien vanuit lokaal, maar de taak van animo ligt er aan om een platform aan te bieden en financiële middelen vrij te maken. Want koken kost geld J.

Mijn intenties voor het nieuwe Animo Nationaal bestuur

Animo dat doet, verandert, revolteert en perfectioneert. Socialisme pur sang.

Het is misschien wat laat voor promo allerhande, maar de drukte van mijn Animo (nationaal) bezigheden en mijn werk, beperken mij tot het hoogst noodzakelijke voor de vernieuwde kandidatuurstelling van het Animo Nationaal bestuur. Uit ervaring weet ik ondertussen wat een groot engagement het nationale bestuur vereist, dus ik heb er zeer lang over moeten nadenken. Het is niet evident twee jaar van je leven je hobby's naar een tweede plaats weg te cijferen. Al zal de combinatie ervan me wel lukken. Daarom dat ik mijn hobby's en mijn jongerenpolitiek steeds meer combineer: denk maar aan de socialistische hardrockband, denk maar aan de socialistische wielerploeg of het idee van Animo Curieus.

Al is de politiek zelf uiteraard ook een hobby. Ik doe het niet voor de postjes, of een job later of weet ik wat. Want ik heb reeds een goede job. Ik doe het omdat ik iets drastisch wil veranderen, socialiseren in de maatschappij. Een maatschappij, die steeds meer afglijdt in Vlaams Nationalisme, terwijl de mensen rechts stemmen omdat ze juist te links zijn. De SP.a beseft nog geeneens dat ze door hun centrum-cultuur en gebrek aan deftige lange termijncampagnes net meer mensen van zich afdrijven.

Hebben ze er ooit over nagedacht, dat de Vlaamse verkiezingsstandpunten van de NVA, over verhoging van het kindergeld én de Vlaamse StaatsEnergiemaatschappij om het kapitalistische vieze Franse Electrabel aan banden te leggen, eigenlijk verdorie ONZE SOCIALISTISCHE standpunten dienen te zijn? Dat de SP.a mijn amendement bij de Vlaamse verkiezingen voor een eigen publieke energieoperator op de grondvesten van Elia heeft genegeerd, dat gaat er bij mij niet in. We moeten terug onze socio-economische thema's naar ons toetrekken. Animo heeft hier een zeer belangrijke ideeënbus functie en moet veel harder aan de mouw van de SP.a trekken.

Heeft de SP.a er ooit over nagedacht, dat LDD bij arbeiders scoort omdat ze alle aftrekpostjes en fiscale achterdeurtjes willen afvoeren en zowel kapitaals- en arbeidsinkomens gelijk willen belasten? Dat lijkt en is sociaal rechtvaardig, want de grootste profiteurs zijn de mensen die de fiscale wet van binnen en van buiten kennen én misbruiken voor eigen gewin. Iedereen die wiskundig is aangelegd en zich de tabellen even uittekent, ziet ook dat de progressiviteit van een vlaktaks afhangt van het vrijgesteld deel en de procentuele belastingsvoet. De 30% vlaktaks van Dedecker, is alleen een belastingsvrijstelling van de rijken. Een schandalig lage en asociale vlaktaks, die zijn doel totaal mist. Een vlaktaks met een belastingsvrijstelling van 12000€ en vervolgens een vlaktaks van 60% op het totale inkomen op de schijf boven die 12000€, is wel degelijk veel progressiever dan de huidige schijvenbelasting. Teken het gewoon een keer uit op een grafiek, een dergelijk hoge vlaktaks kan je vergelijken met een oneindig aantal schijven. Geen gezever meer van verlies van sociale voordelen omdat je net buiten de ene schijf valt. Daarnaast zorgt deze vereenvouding ervoor dat er een massa aan belastingscontroleurs vrij komt, die ingezet kan worden op de strijd tegen fiscale en sociale fraude. Zo rijdt men het gat in de begroting pas écht én sociaal dicht.

Hebben ze er ooit over nagedacht, dat BSP ooit tegen ontvoogding van de kerk was en de leider in de feministische strijd was, maar anderszijds de SP.a totaal verlamd is in het debat rond de nieuwe feministische strijd onder moslimvrouwen? We zijn zogezegd een ethische partij geworden, maar van zodra de multicultuur in vraag gesteld wordt, kijkt men vaak de andere kant uit en verloochent men de oude waarden van échte gelijke kansen en gelijke behandeling van vrouw én man. Ook op ethisch vlak hebben we dus nog een lange weg te gaan, moeten we kritisch durven zijn en taboe's niet uit de weg gaan.

Mijn plannen voor komende jaren zijn dan ook om het kritische oog en mond te blijven op zowel ethisch als socio-economisch vlak. Maar ook de opbouw van Animo is absoluut prioritair, want lokale afdelingen zijn onze bestaansreden.

Ik engageer me dus voor de verdere uitbouw van provinciale afdelingen (zoals in Limburg) en intensivering van de lokale ondersteuning. Met de LAT fase II hebben we hier al een aanzet tot gedaan. In drie provincies hebben we reeds met veel succes de opstart en eerste testfase gehad. Op dit elan moet er door gegaan worden. Het zorgt voor een netwerking binnen de eigen provincie voor de leden, een uitwisseling van ervaring, een doorstroming van lokale informatie naar nationaal en vice versa, en een brainstorm + zelfreflectie van de afdelingen.

Daarnaast concentreer ik mij op drie lange campagnes, want lange uitgesmeerde campagnes werken véél beter dan éénmalige acties, animo moet zich in de relevante debatten sleuren via persistent op welbepaalde issues te hameren:

1) Gratis eerstelijnsgezondheidszorg (buiten dat deel dat de ziekenkas terugbetaald => voor omnio's via een derdebetalersysteem) zonder extra middelen via efficiëntieverhoging door KIWI-model, het stimuleren van Wijkgezondheidscentra's en aan banden leggen van buitensporige supplementen, inclusief terugbetaling én erkenning van psychotherapie . Betaalbare gezondheidszorg voor iedereen!
2) Tegenstand en sociale bescherming van de liberalisering van de Postmarkt: de liberalisering van de postmarkt heeft in elk Europees land een sociaal bloedbad aangericht in de mom van efficiëntieverhoging. Het is aan ons om te strijden voor sociale rechtvaardigheid en werkzekerheid. Red de Post!
3) Uiteraard wil ik ook de Ram Sabam campagne verder zetten, het leent zich tot zeer leuke acties, festivals en evenementen. Daarnaast halen we er vlot de brede pers mee (Het Belang Van Limburg, de Standaard, Het Nieuwsblad, VRT Radio Nieuws, VTM, de Veto, Radio 1, Radio Scorpio, allerhande debatten...). Ontlast onze socio-culturele en socio-economische sectoren!

Als kers op de taart, wil ik een soort van Animo Curieus uitbouwen. Een platform om lokale afdelingen te ondersteunen bij socio-culturele activiteiten, maar ook voor het houden van nationale sport-, cultuur-, netwerking- en teambuildingactiviteiten (zoals de paintball en het wielrennen in augustus).

Animo als toonaangevende jongerenpolitieke partij met de nadruk op lokaal, netwerking, lange campagnes, ontspanning en stevige ideologische herconsolidatie.

Ram Sabam - stop de asociale inning en verdeling

Met Ram Sabam heb ik met Animo Jong Links een platform opgericht dat de asociale inning en verdeling aanklaagt van auteursrechten door Sabam, maar ook door de billijke vergoeding. Het platform verenigt kleine auteurs, kleine uitvoerders, organisatoren en consumenten.

De verdeling van de auteursrechten dient vergoedend en cultuurbevorderend zijn. Dit is het echter niet, want de kleine auteurs (meer dan 70% van de Sabam aangesloten auteurs) blijven vaak in de kou staan.

Ook de inning kan heel wat socialer. Waarom de lokale chiro’s, privé-feesten en de tandartsenpraktijk mee moeten betalen, is een groot raadsel. Het is pure geldklopperij en de cultuurbevordering is nihil.

We stellen het volledige concept van één keer kopen, twee keer betalen in vraag. Dat je auteursrechten betaalt bij de aankoop van een cd of video, begrijpen we. Maar dat er nogmaals auteursrechten betaald moet worden wanneer je ze in publiek speelt is een 20ste eeuws verzinsel. Het is als een stoel kopen en dan nog eens elke keer betalen wanneer je erop gaat zitten.

Publiek uitvoeringsrecht is echter internationaal vastgelegd in verdragen en steeds uitvoerig verdedigd door de machtige muziekindustrie. We moeten dus op zoek naar een tussenoplossing, hoewel we het liever afgeschaft zien.

Alle organisaties, waar muziek gebruikt wordt voor niet-commerciële doeleinden zouden vrijgesteld moeten worden van alle administratieve en financiële verplichtingen ten opzichte van auteurs en uitvoerders. Dit wordt vervangen door een auteursfonds - een derdebetalersysteem - uit algemene middelen dat besteed en verdeeld zal worden onder alle aangesloten auteurs (ook de kleintjes!) op basis van hun cultureel engagement. De maatschappelijke baten van culturele stimuli zullen veel hoger worden en de financiële bijdrage zal veel socialer verdeeld zijn. Bij crèches, wachtzalen, cafetaria's en werkhallen, quizzen, privéfeesten en spaghetti-avonden kan publiek uitvoeringsrecht gemakkelijk vervangen worden door het wettelijk begrip van het familiaal gebruik te expanderen.

We pleiten dus voor de afschaffing van Sabam en billijke vergoeding voor:

• Jeugd-, sport-, cultuurverenigingen en privéfeesten
• Vrije beroepen, zoals tandartspraktijken en de wachtkamer van de notaris
• Educatieve, verzorgende en sociale instellingen zoals kindercrèches en rusthuizen
• Cafetaria's en werkateliers

TEKEN DE PETITIE! http://www.ramsabam.be/?page=doel&sub=petitie(deze petitie is uiteraard gratis, de site zelf vraagt voor donatie, maar dat scherm moet je negeren en je handtekening is dan reeds geregistreerd.)

Doorbreek het Electrabelmonopolie - op naar een Belgische energieproducent!

De oplossing voor een eigen Belgische energieproducent en de rug kerende naar het Franse monopolistische Electrabel is simpel, praktisch én goedkoop:

Elia – de distributienetbeheerder waar de gezamenlijke overheden ruwweg voor 33% aandeelhouder zijn (Publi-T) – dient in meerderheidsparticipatie in handen te komen van de overheid. Dit onder het statuut van een overheidsbedrijf zoals de overheidsbedrijven sinds 1991 worden georganiseerd, dit is in zijn niet politiseerde vorm. Geen politiekers in de raad van beheer, maar echte experten met welbepaalde sociale, economische en ecologische beleidslijnen. Het doel is in dit geval de stimulering en ondersteuning van de economie, veel meer investeren in ecologische productie, sociale tarieven mogelijk maken, energieprijzen goedkoper maken en NIET winst maken. De winsten worden publieke winsten, met andere woorden gaan rechtstreeks terug naar de beleidsdoelen.

Elia's internationale samenwerking in de vorm van CORESO – een embryo van de toekomstige West-Europese netbeheerder – dient vervolgens te worden gestimuleerd en versneld uitgebreid. Dit is essentieel in de ontwikkeling van het West-Europees energienetwerk wat grote projecten zoals de windmolengordel in de Noordzee mogelijk maakt.

Elia is daarnaast sinds lang vragende partij om netverliezen te mogen opvangen met eigen productiecentrales. Dit is nu wettelijk niet toegelaten en Elia is meestal verplicht om steeds de duurste en meest vervuilende energie van Electrabel te kopen: namelijk uit de steenkool en aardgaspiekcentrales. Dit maakt de distributiekost extra duur en één van de voornaamste redenen van onze veel te dure energieprijzen.

In een meerderheidsparticipatie van de overheid zou ook mogelijk moeten zijn om basisenergie te produceren en te verkopen om zo het monopolie van Electrabel te doorbreken, de prijs te drukken en sociale tarieven realiteit te maken.

Het is écht zo simpel en écht goedkoop. In 2001 betaalden de gezamenlijke overheden voor 30% van de aandelen slechts 221 miljoen euro. De kleine 20% extra en nationalisatie van Elia zijn dus peanuts voor de start van een eigen nationale energieproducent.

Waarom doet niemand het dan?