Doorbreek het Electrabelmonopolie - op naar een Belgische energieproducent!

De oplossing voor een eigen Belgische energieproducent en de rug kerende naar het Franse monopolistische Electrabel is simpel, praktisch én goedkoop:

Elia – de distributienetbeheerder waar de gezamenlijke overheden ruwweg voor 33% aandeelhouder zijn (Publi-T) – dient in meerderheidsparticipatie in handen te komen van de overheid. Dit onder het statuut van een overheidsbedrijf zoals de overheidsbedrijven sinds 1991 worden georganiseerd, dit is in zijn niet politiseerde vorm. Geen politiekers in de raad van beheer, maar echte experten met welbepaalde sociale, economische en ecologische beleidslijnen. Het doel is in dit geval de stimulering en ondersteuning van de economie, veel meer investeren in ecologische productie, sociale tarieven mogelijk maken, energieprijzen goedkoper maken en NIET winst maken. De winsten worden publieke winsten, met andere woorden gaan rechtstreeks terug naar de beleidsdoelen.

Elia's internationale samenwerking in de vorm van CORESO – een embryo van de toekomstige West-Europese netbeheerder – dient vervolgens te worden gestimuleerd en versneld uitgebreid. Dit is essentieel in de ontwikkeling van het West-Europees energienetwerk wat grote projecten zoals de windmolengordel in de Noordzee mogelijk maakt.

Elia is daarnaast sinds lang vragende partij om netverliezen te mogen opvangen met eigen productiecentrales. Dit is nu wettelijk niet toegelaten en Elia is meestal verplicht om steeds de duurste en meest vervuilende energie van Electrabel te kopen: namelijk uit de steenkool en aardgaspiekcentrales. Dit maakt de distributiekost extra duur en één van de voornaamste redenen van onze veel te dure energieprijzen.

In een meerderheidsparticipatie van de overheid zou ook mogelijk moeten zijn om basisenergie te produceren en te verkopen om zo het monopolie van Electrabel te doorbreken, de prijs te drukken en sociale tarieven realiteit te maken.

Het is écht zo simpel en écht goedkoop. In 2001 betaalden de gezamenlijke overheden voor 30% van de aandelen slechts 221 miljoen euro. De kleine 20% extra en nationalisatie van Elia zijn dus peanuts voor de start van een eigen nationale energieproducent.

Waarom doet niemand het dan?

Op naar een Europese vermogens-en vennootschapsbelasting!

Na twee jaar communautair debacle heeft CD&V en alle andere Vlaamse nationalistische sukkelende indigestieven (kortweg: Vlaamse nasi's) het gepresteerd om met niets verwezenlijkt te hebben, naar de kiezer te trekken. Je moet naar het schijnt hun standvastigheid waarderen. Wat een helden! Alsof het Vlaamse niveau, het niveau van de toekomst is! Sic!

Dat zeggen alleen maar mensen, die niet bewust zijn van de gevolgen: namelijk fiscale en sociale dumping door regionalisering dat nu reeds veelvuldig is gebeurd tussen Europese landen. De stijgende werkdruk en loonmatiging die meer dan ooit gepredikt wordt, is er enkel omdat men steeds de regios elkaar laat kapot concurreren. Voor wat? Voor het behoud van jobs? Sic! De realiteit wijst anders uit.

Het kan echter anders: arbeidsrecht tot zelfs sectorale CAO's op Europees niveau afstemmen op elkaar bv. ter bescherming van de werknemers, de jobs en om het waanzinnige destructieve concurrentiedogma sterk te temperen.

Nog belangrijker: fiscaliteit naar Europa brengen, waardoor je een internationale vermogenstaks op vermogens boven 1 miljoen euro kunt heffen. De vermogens van meer dan 1 miljoen euro krijgen zo bv. niet de gewone rente van 3.5% bij de banken, zoals de meesten kleine spaarders. Nee, die krijgen gemiddeld 7-8% rendement. Met andere woorden, voor niets te doen, krijgen ze dubbel zoveel rente op hun geld. Dat is al lang niet meer iedereen gelijk voor de wet. Met andere woorden, de taxatie dient het rendement op vermogen op zijn minst gelijk te trekken. Het vrijgekomen geld kan men vervolgens investeren in jobs, in betaalbaar maken/houden van sociale zekerheid, pensioenen te verhogen en pensioenreserve naar de toekomst toe op te bouwen.

In een geregionaliseerde belastingsbevoegheid kan je ook geen fatsoenlijke vennootschapsbelasting heffen, omdat je dan fiscale dumping krijgt. Bedrijven doen dan aan cherry picking: het land uitkiezen, dat het minste belast: een race naar "het putteken". Het is niet voor niks dat de vennootschapsbelasting in Belgie sterk gedaald is van 44% naar 34%, voor KMO's zelfs naar 25%. In realiteit heel wat minder, dankzij de vele aftrekposten zoals de notionele intrestaftrek. In Nederland en Ierland is het zelfs van meer dan 50 procent in de jaren '80-'90, naar 25,5% in Nederland en minder dan 20% in Ierland gegaan. Dit allemaal voor de zogezegde concurrentiekracht! Sic!

Op Europees vlak moeten socialisten strijden voor een eerlijke vennootschapsbelasting van 40% of zelfs 50%. Gedaan met de fiscale concurrentie, die enkel de rijken ten goede komt.

Op naar een Europese fiscaliteit: een Europese vermogenstaks van 1,5 tot 3,5% en een gelijkschakeling van vennootschapsbelasting!

Banken: nationaliseren of belonen?

Het zijn spannende tijden. Tijd voor het socialisme! Voor de stille niet-gewapende democratische revolutie. Weg met het systeem! Weg met het financieel kapitalisme. Men zou mij direct verslijten als irrationeel of communist.

Maar kom, even serieus.

Wij geven als burgers ons geld aan de banken.
Banken verkopen zich in de vorm van aandelen.
Banken verkopen het geld tegen hogere rentes of schijnnota's ver boven de deposito's weer door, meestal virtueel. Virtueel geld, niet gebaseerd op de échte solvabiliteit.
Nu kom. Niet erg denk je. Maar koppel dat eens aan winstmaximalisatie en de verkoop van de eigendommen van de bank aan aandeelhouders.
Wat krijg je? De ene zeepbel na de andere, alles tegen de limieten van het onmogelijke met massa's virtueel geld. Mexicocrisis, Aziatische crisis, woonhypotheekcrisis en nu de kredietcrisis allemaal gevolgen van grote gorte zeepbellen.

Nou kom, even serieus.

Als een arbeider zijn werk niet doet en zelfs zo slecht doet dat hij het verknoeit, dan ontslaat men hem. Banken en aandeelhouders, nee die ontslaat men niet. Die beloont men met enorme dividenden en steunbetuigingen. Het systeem, nee die ontslaat men niet. Men gaat het onderscheid maken tussen "slecht" en "goed" kapitalisme. Tussen "Keynsiaans" en "neo-liberaal" kapitalisme. Maar het vrijemarkt systeem an sich in vraag stellen? Nee hoor! Dat doen we niet!

Men roept: "regulering, regulering"! Er WAS regulering. Ze hielp niet. Bij de blinde winstmaximalisatie met virtuele deposito's, zal dit blijven leiden tot crisissen in tijden wanneer de groei stagneert in aanloop naar het einde van een hoogconjunctuur.

Ik besef 1 ding. Is het hoogconjunctuur dan werken de waardevermeerderende werknemers voor de winsten van deze financiële kapitalisten. Is het laagconjunctuur of crisis dan betalen de waardevermeerderende werknemers de tol:

1. Massale ontslagen en herstructureringen in het bankwezen, na fusies bv. bij Fortis
2. Betalen voor alle kleine zaakjes, bv. geld te gaan afhalen
3. Belachelijke lage rentes voor bankrekeningen onder de inflatie, terwijl de winsten duidelijk boven de inflatie lagen
4. Nu nog een recessie en koopkrachtcrisis gratis er boven op! Nou, daar had ik niet voor betaald :-)
5. Misleidende verkoopspraktijken met variabele kredieten (oorzaak hypotheekcrisis)

Awel goed bezig zeg ik dan! Wie draait er voor op, voor dit instabiel banksysteem? Twee keer raden.

Nu echt serieus!

Niet alleen neo-liberalisme is dood. Financieel kapitalisme is gewoon als een zeepbel opblazen. Ooit moet die springen. Men kan dan wel een nieuwe zeepbel blazen met iets meer zeepsop, maar barsten zal hij weer. We moeten een stevige bal hebben. Een die we niet moeten opblazen, één die even groot blijft voor iedereen en stevig en stabiel en goed voor de werkmensen.

Ongeacht de vele wantoestanden in communistische systemen, moet je één ding toegeven. Hun financieel systeem was zéér stabiel. De Sovjet had géén last van de beurscrash in de jaren dertig en vierde hoogtij. Nu met de kredietcrisis is er ook weer een land met alleen maar staatsbanken dat geen last heeft van de financiële crisis: China. Kunnen we hier niets van leren (natuurlijk niet van hun mensenrechten)?

Of gaan we de banken en verzekeringsinstanties nog belonen voor hun wangedrag met extra miljarden om ze te redden? Met een extra inflatie tot gevolg. Met een verder dalende koopkracht tot gevolg. Met een verdere recessie...

Ja kijk, wie is blind? Wie is er irrationeel?

Ik ben geen communist. Maar wel een realist. Wat is de rol van de bank in de maatschappij? Is dat om zoveel mogelijk winst te maken? Nee! De rol van de bank is een van breed maatschappelijk nut. Ze dient als betrouwbare bewaarplaats van ons geld. Ze dient als beredeneerd investeerder in onze economie, in de reële economie, in de Belgische economie!

Banken dienen niet om te doen aan het zeven keer herpakken van een ander zijn hypotheken. Banken dienen niet om te doen aan flitsspeculatie op de rug van de gewone mensen.

Onze banken moeten terug banken worden! En vlug.

Pleit voor een openbare kredietinstelling!

3 fabels omtrent de staking van 6 oktober 2008

Indien men rondkijkt en hoort in hoeverre de solidariteit en collectiviteit nog aanwezig is bij de mensen, is er een tanend vertrouwen te merken in vakbonden en staking. Meer nog, misbruiken van patronaat leiden er toe dat werknemers tegen elkaar opgezet worden. In aanloop van de nationale stakingsdag op 6 oktober hoort men weer heel wat gemorrel over het platleggen van het openbaar vervoer. Daarom de noodzaak van een degelijke informering (en mail deze ook rond!).

FABEL 1: "Onnozele staking bij het openbaar vervoer, ik ben nu een dag verlof kwijt"

Er zijn verschillende manieren om een staking van het woon-werk vervoer aan te pakken, maar de werkgever mag nooit van de werknemer eisen dat hij een dag verlof neemt op een dag van staking. Indien dit het geval is, kan u zeker terecht bij uw vakbond die u helpt bij de juridische betwisting. De werkgever kan wel de werknemer tijdelijk werkloos zetten of opdragen thuis te werken.

Indien de mogelijkheid niet bestaat om thuis te werken en men niet op zijn werk geraakt, dan kan de werknemer het geval van heerkracht inroepen. Hiervoor dient hij een bewijsje te halen bij het openbaar vervoer dat ze staken, men (indien op voorhand aangekondigd) heeft geprobeerd om andere vervoersmogelijkheden te bemachtigen. Dankzij artikel 27 van het individueel arbeidsrecht voor "het gewaarborgd loon", moet de werkgever de werknemer deze dag volledig uit te betalen.

FABEL 2: "Vakbondslidmaatschap is duur en onnodig"

De nieuwjaarspremie dekt vaak het volledige lidmaatschap. Netto gezien is een lidmaatschap bij een vakbond quasi gratis. Men krijgt ook heel wat in ruil. Er zijn tal van informatieloketten met experten omtrent arbeidsrecht, die de mensen gratis verder helpen bij al hun vragen van loon tot vakantie. Daarnaast krijg je juridische en persoonlijke ondersteuning bij disputen omtrent het arbeidsrecht. Indien men meestaakt, krijgt men eveneens een stakingspremie dat het verloren loon ten dele opvangt.

FABEL 3: "Er is geen koopkracht daling"

Met cijfers kun je alles bewijzen. De lachwekkende studies van Unizo en VBO, die aantonen dat de koopkracht niet gedaald is (buiten deze van de allerlaagste lonen) nemen steeds selectief hun producten. Ze nemen zelfs elektronica mee, die uiteraard door schaalvergroting enorm hard in prijs gedaald zijn! Consequent weigeren ze echter de prijs van wonen, elektriciteit en verwarming mee te nemen, wat de grootste kosten zijn. De reële koopkracht voor de gemiddelde werknemer is sinds juni 2007 zelfs met 2,6% gedaald aldus cijfers van de federale overheid en nationale bank. Dan hoeft men zich geen verdere vragen te stellen wat de effecten zijn voor gepensioneerden en zieken, wiens uitkeringen heel wat minder aangepast worden dan deze van de lonen. VBO en Unizo blokken ook elke aanzet tot het welvaartsvastmaken van uitkeringen af. Verschillende golven van onterechte herstructureringen in zéér winstgevende bedrijven (vb. Janssens Pharmaceutica en UCB) en de constante aanval op de index zetten nog meer kwaad bloed in deze tijden van reële koopkrachtdaling.

Wat doet de regering? Twee keer niks. Wat bakkeleien over onbeduidende bevoegdheden of nog erger een aanval op het collectief federaal arbeidsrecht én fiscaliteit, wat net naar een Europees niveau gedragen moet worden om de nefaste gevolgen van globalisering op te vangen.

Als de regering 1,5 jaar staakt, dan geeft de gemiddelde rechtse flamingante kiezer applaus. De stakende werknemer op 6 oktober verdient van mij nu heel wat méér applaus. Daar is heel wat meer lef voor nodig.

Socialisme en zijn toekomst voor de jonge socialisten: iedereen aan één zeel en tegen het groot kapitaal

Voor een socialer en socialistisch België, Europa, Wereld.

De (r)evolte van de jonge socialist(e) begint nu. Sluit u aan! Laat uw stem horen!

Geef uw ongezouten mening en raad over hoe we het verwilderde kapitalistische beest kunnen temmen.

Sociale rechtvaardigheidszin en solidariteit stroomt door de aderen, verankert in de ziel en met overtuiging verdedigend tot de laatste snik. Socialisme is een constante verontwaardiging ten opzichte van kapitalistisch (als in: niet zelf voor arbeidend, maar profiteren van de ander zijn arbeid voor eigen megawinsten) misbruik van de gewone man/vrouw. Het is tijd om opnieuw met zijn allen aan één zeel te trekken tegen dergelijke onrechtvaardigheid!

Dit is ook de reden waarom de huidige sociaal democratische derdeweg tendens te verwerpen is. Derdeweg als in het aanvaarden van de kapitalistische (als in: niet zelf voor arbeidend, maar profiteren van de ander zijn arbeid voor eigen megawinsten) maatschappij met hier en daar een bijsturing van overheidswege, maar liefst zo min mogelijk voor de liberalen. Rara laat net hun steeds mee regeren de laatste tijden en vooral in Europa! Wat zetten wij er tegenover? Geen hoop op verbetering, zelfs geen hoop op behoud van ons systeem. Wij zetten er tegenover: lastenverlaging voor het groot kapitaal, geen actie ten opzichte van de koopkrachtdaling, steeds hogere werkdruk, steeds langer werken! Socialisme dient dit te verwerpen en te ageren, niet in zijn defensieve schelp te kruipen.

De toekomst voor het socialisme ligt in mijn ogen dan ook in de accentuering van wat een socialistische samenleving is met een financiële incentive (en dit is dus geen dikke kapitalistisch laag), in plaats van de huidige kapitalistische (als in: niet zelf voor arbeidend, maar profiteren van de ander zijn arbeid voor eigen megawinsten) samenleving met een socialistisch laagje. Een socialistisch laagje, waar men dag na dag weer een stukje afkrabt.

Daarom stel ik 10 beleidsvragen voor aan onze Belgische en Europese socialistische "leiders", van nu en in de toekomst:

1) Waarom worden steeds meer zaken overgeheveld van de ziekenkas naar de private gezondheidsverzekering? Streven wij een Amerikaans zelfverzekeringsprincipe na op iets essentieel als gezondheid? Gezondheid is een recht en GEEN economisch goed! Iedereen die meedraait in onze maatschappij moet toegankelijke en betaalbare gezondheidszorg kunnen genieten. Dit is steeds meer verre van het geval, vooral voor gepensioneerden, zij die dit het meeste nodig hebben.

2) Waarom verlagen jaar na jaar de belastingen op bedrijfswinsten? Verdwijnen in heel Europa de vermogensbelastingen en dividendbelastingen? Op 10 jaar tijd is de gemiddelde vennootschapsbelasting maar liefst 20 procent gedaald! De dividendbelasting gaat bijna verdwijnen en de vermogensbelasting is in veel landen afgeschaft. De sociale zekerheid staat op springen, de BTW's (=indirecte belasting van de arbeider) worden opgevoerd en arbeid wordt overdreven zwaar belast. Het groot kapitaal (als in: niet zelf voor arbeidend, maar profiteren van de ander zijn arbeid voor eigen megawinsten) viert zege en het kapitaal van de rijksten groeit zienderogen, terwijl de armoede steeds groter wordt. Eerlijke hoge belasting van het groot kapitaal, ontlasten van de kleine man en een rechtvaardige herverdeling van de welvaart voor al wie meedraait in de maatschappij. Nu!

3) Waarom liberaliseren de liberalen in Europa markten van openbare diensten, zoals water, energie, post, openbaar vervoer, onderwijs, gezondheidszorg,...? De prijzen verlagen duidelijk niet en de prijsverhoging is niet alleen te wijten aan de olieprijsstijging. Maar aan het feit dat men distributiesystemen opdeelt, waardoor het rendement daalt en men moet besparen op verworven arbeidsrechten en de prijzen van geliberaliseerde markten de pan uit swingen. Laten we eerlijk zijn. Openbare diensten verdwijnen niet. Waarom moeten de winsten dan stromen naar de aandeelhouders? Waarom stromen die niet door naar het volk, de enige rechtmatige eigenaar van openbare diensten? Waarom moet het volk betalen voor het kapitalistisch (als in: niet zelf voor arbeidend, maar profiteren van de ander zijn arbeid voor eigen megawinsten) winstbejag van de toplaag? Waarom houdt men bij energie het zeer dure distributienet in overheidshanden, maar verpatst men de zeer winstgevende electriciteitsproductie? Waar zit de logica dat de overheid zogezegd geen economische actor mag zijn? De beste arbeidsvoorwaarden, werkelijk gelijke en lage prijzen kunnen ze aanbieden.

4) Waarom sluiten bedrijven (vooral multinationals) delen van hun bedrijf, omdat ze niet winstgevend genoeg zijn? Kan men dat verstaan? Niet winstgevend GENOEG? Sociale drama's spelen zich af omdat de winstmaximalisatie de bedrijven dwingt om meer dan gewoon winst te draaien. De overheid moet zijn rol als economische curator stellen, de boeken openleggen bij sluiting van een afdeling, indien nodig dat deel van het bedrijf onteigenen en de productie door laten gaan. Geen Renault 2 meer, geen Janssens Pharmaceutica Geel 2 meer, en zo zijn er nog tal van voorbeelden...

5) Waarom al die achterpoortjes in de fiscaliteit? Fiscale aftrekbaarheid is alleen hun gegund die fiscaal kunnen aftrekken. Waarom wordt er amper gecontroleerd en worden er geen voorwaarden gesteld aan beroepsonkosten? Waarom is het toegestaan dat men verschillende huizen koopt op naam van een BVBA en dit nog eens fiscaal aftrekbaar maakt? Waarom? Veel strengere fraudecontrole en strenge voorwaarden op beroepsonkosten zijn essentieel. Het ontduiken van belasting via zijn kennis van het fiscaal recht, moet tot een absoluut minimum beperkt worden. Momenteel worden slechts 3 % van de bedrijven gecontroleerd per jaar. Dat wil zeggen dat een bedrijf slechts 1 keer om de 33 jaar gecontroleerd wordt. Verschillende miljarden loopt men mis. Waarom zitten we met zo een log fiscalistensysteem dat zijn werk niet doet? Hoe komt het dat Nederland 1/3 van onze fiscalisten heeft, maar wel heel wat meer fraudeurs strikt? Geef de fiscalisten bonussen per vangst en je zal hun rendement zien stijgen!

6) Waarom een dergelijk logge staatsstructuur? Waarom de overbodige senaat en de vele provincieraden? Waarom de onnodige belastingsbrief en niet onmiddellijk toekennen van aftrekposten zoals kind en woning? Waarom 700 regeringen? Waarom die toplonen voor politici zonder enige prestatiekoppeling? Waarom zulke riante uitstapvergoedingen?

7) Waarom is er zo weinig plaats voor ecologische groei, naast de negatieve sociale groei in de economie? Biodiesel is zo een kapitalistisch monster geweest, waardoor bossen gerooid zijn om olieplantages aan te leggen met heel wat minder CO2 captatie capaciteit? Veengronden (perfecte CO2 opslagtanks) zijn braak gelegd voor palmbomen en palmolie, met een massale CO2 uitstoot tot gevolg? Waarom wordt kapitaal steeds minder belast, maar moeten mensen steeds harder en langer werken, voor eenzelfde en voor velen dalende koopkracht? Waarom wordt kernenergie zo vlug afgevoerd, terwijl de goedkoopste energiebron die hernieuwbaar is en bruikbaar in België, maar liefst dubbel zo duur is (windenergie n.b.). De extra capaciteit dat de netten daardoor nodig hebben, worden ook nooit in rekening gebracht! Waarom is CO2 emissiehandel lucratief geweest voor sommige enorm vervuilende industrietakken zoals de energiesector en heeft dit een heel speculatiemechanisme (hol geld) in voegen gebracht? Verreken ecologische en sociale groei in het BNP en je kan dan streven naar een duurzame economie.

8) Waarom wordt de rol van de overheid in innovatie zo beperkt? Alle grote technologische ontwikkelingen zijn overheids gesubsidieerd, van de scheepvaart, tot de luchtvaart, van de computertechnologie, de post, energievoorziening tot openbaar vervoer. Geen enkele van deze was er geweest zonder de grootse investeringen vanuit de overheid. De ontwikkelingsfasen waren steeds risicoinvesteringen volledig of kwasi volledig gedragen door overheidsgelden. Men holt overheidsgelden echter steeds meer uit, waardoor ecologische uitdagingen en innovatief onderzoek sterk achterop holt door onderinvestering vanuit de industrie. Logisch ook, zij streven winstmaximalisatie na op korte termijn en streven niet het algemeen nut na op middenlange termijn.

9) Waarom laten we onze gepensioneerden zo creperen? 1/4 leeft in armoede en gaat op korte termijn verdubbelen naar 1/2. Daar hoeft men niet meer woorden aan vuil te maken. Nulfactuur voor gepensioneerden voor basisvoorzieningen! De liberalen willen echter de gepensioneerden terug werken sturen! Werken tot men er bij neervalt. Dat klinkt meer 19de eeuws dan 21ste eeuws.

10) Waarom ontarmen nouveau sociaal democraten à la Brown en Blair van de derde weg het kapitalisme alsof het ons leven lief is? Het is tijd om het groot kapitaal en kapitalistische eeuwige winsthonger in een zéér strak keurslijf te dwingen.

Het kapitalisme is te verwerpen als heersende structuur, en socialisten dienen ze te verwijzen naar de tweede plaats. Economie moet er zijn voor de mensen, niet de mensen voor de economie! Dit zijn de tien strijdpunten om te beginnen. Ja, we zijn maar net begonnen!

Voor een socialer en socialistisch België, Europa, Wereld.

De (r)evolte van de jonge socialist(e) begint nu. Sluit u aan! Laat uw stem horen! Geef uw ongezouten mening en raad over hoe we het verwilderde kapitalistische beest kunnen temmen.

Bart Wolput, Animo'er en jong socialist

Sluit u aan: http://www.facebook.com/group.php?gid=20831564547&ref=mf

De staatshervorming

Het standpunt Animo Nationaal:

Een operatie Betancourt voor de kartels

Je kan je ongenoegen uiten over de huidige politieke crisis door volop met modder te gooien zoals kleine kindjes in de zandbak. Uiteindelijk krijgt iedereen dan zand in de ogen en ziet niemand nog helder. animo wil niet in deze plat populistische val trappen.

Mensen hebben niets aan lege beschuldigingen à la ‘de Franstaligen hebben het gedaan’. Dat helpt de onderhandelingen niet verder, maar versterkt juist de polemiek in het land. Het getuigt van politieke moed om niet mee te doen aan stellingnames met het oog op electoraal gewin en te werken naar compromissen die bovenal realistisch zijn en goed voor het land, Een lofzang voor het falen van Leterme hoort daar niet bij. Als er één ding is waarover iedereen het eens kan zijn dan is het wel dat het afgelopen jaar geen winnaars heeft opgeleverd.

Wel verzuipt de economie onder de politieke inefficiëntie. De man en vrouw in de straat zien na maanden van politieke doelloosheid de koopkracht dalen, de energieprijzen stijgen en de levensduurte de hoogte in gaan. Voor hen wordt er niets onderhandeld. De regering zwaait met beloftes, kijkt de andere kant op en onderneemt wederom niets.

Verkiezingen zullen hieraan niets wezenlijk veranderen. De echte problemen worden vooruitgeschoven en futiele irrealistische beloftes worden hernieuwd. animo acht een fundamenteel debat over de perverse effecten van de permanente verkiezingskoorts die hebben geleid tot eindeloos electoraal opbod noodzakelijk. In deze pleiten wij ten eerste voor het laten samenvallen van verkiezingen. Ten tweede voor een reflectie over het nut van het behoud van bepaalde structuren zoals provincieraad en senaat. Ten derde dient ons kiessysteem te worden aangevuld met een federale kieskring om de representativiteit te bevorderen en de negatie van ‘die andere burgers’ in ons land te verminderen.

Volgens animo is het niet zozeer het model, dan wel de mensen die de plak zwaaien binnen het huidige politieke bestel, die hebben gefaald. Bovendien heeft de dictatuur van de minderheid, en dan verwijzen wij niet enkel naar het zuiden, ervoor gezorgd dat er een immense apathie is ontstaan bij de meerderheid van het kiespubliek. Kartels dragen in deze dan ook een verpletterende verantwoordelijkheid. Het kan niet zijn dat partijen die hoogstens 6% van de kiezers aantrekken een heel land lam leggen. animo wil in deze een operatie Betancourt voorstellen om onder andere de CD&V te bevrijden van haar gijzelnemers. Enkel dan kan er op een redelijke en volwassen manier gesproken worden over een staatshervorming.

Een eerste stap in de ontzenuwing van het land betrekking op onze hoofdstad. Er moet gepraat worden over Brussel op een pragmatische manier, wars van demagogie en taalfetisjisme. Brussel-Halle-Vilvoorde dient voor animo op korte termijn te worden gesplitst. Deze splitsing kan werken in het kader van een uitbreiding van het Brussels Gewest. Hiervan kan pas sprake zijn als in het Gewest eerst orde op zaken wordt gesteld door onder andere de inkrimping van de bevoegdheden van de gemeenten en de gegarandeerde tweetaligheid.

animo gaat het debat over een verdergaande staatshervorming niet uit de weg. Een staatshervorming kan bijdragen tot een betere werking van de staat.. De idee van solidariteit blijft hierbij voor animo centraal staan. Solidariteit gekoppeld aan efficiëntie zijn de twee termen aan de hand waarvan een sociale staatshervorming dient te worden gevormd. Een efficiëntie die niet gebruikt wordt als schaamlapje voor de splitsing van het land, maar wel een staatsstructuur beoogt die iedereen de best mogelijke sociale voorzieningen verschaft en ervoor zorgt dat de economische motor blijft draaien. In die zin kan solidariteit pas werkzaam gedijen als er ook ruimte is voor financiële responsabilisering van de gewesten.

Ik sta hier dan ook volledig achter, al moet ik wel duiden dat de financiële responsabilisering op een sociale manier moet gebeuren. De gewone burger mag niet het slachtoffer hiervan worden en solidariteit moet 100% federaal blijven. Het doel van de financiële responsabilisering is dan ook dat alle burgers in het land gelijk behandeld moeten worden en het beleid moet efficiënt zijn (bv. manier van activatie en rapportering van FOREM, ACTIRIS, VDAB).

Beter dan de financiële responsabilisering zou een herfederalisering zijn van deze drie instanties, zodat er geen drie verschillende activatiebeleiden naast een zijn. Dit wil niet zeggen dat er geen gedifferentieerde beleiden meer kunnen, die er momenteel ook zijn tussen de groot steden en het platteland, provincie Antwerpen en provincie Limburg. Een 58 jarige die heel zijn leven hard gewerkt heeft, moet echter overal in België op eenzelfde manier geactiveerd worden.

Op vlak van verzorging en andere sociale zaken is financiële responsabilisering eveneens zich begeven op glad ijs. Het mag er niet toe leiden dat bepaalde mensen niet de nodige zorg of diensten krijgen, maar moet leiden tot een efficiënt en duurzaam beleid.

De financiële responsabilisering kan echter zorgen voor een verdere scheeftrekking, vandaar de voorkeur van een herfederalisering van sommige bevoegdheden of op zijn minst een zeer goed uitgewerkte sociale financiële responsabilisering, waar de beleidsmakers worden gestraft en niet de burgers onnodig worden aangepakt.

Visie energie (deel 4)

Waarom het zelf nog verder uitleggen, wanneer de sociale experten het zelf doen?
Een leuke link voor de geïnteresseerden:

http://www.bloggen.be/kitokojungle/